Ja hoor daar is ie weer met zijn stijgvallen en blauwalgen, maar dit keer is het toch even anders. In 2023 hadden we dit project ook draaien om te kijken of blauwalgen na de winter uit de bodem zouden kunnen opstijgen.
Daarvoor hadden we drie 19 liter drinkflessen geplaatst, waar de bodem uitgezaagd was en een monsterpot op de dop was gemonteerd.
Toen stonden de stijgvallen een centimeter boven de bodem. Die opening was nodig om vers water in de fles te brengen, zodat de omstandigheden in de fles niet te veel zouden verschillen met de omstandigheden buiten de fles.
Er was echter altijd een mogelijkheid dat deze blauwalgen vanuit de open onderkant in de stijgvallen konden komen door de stroming die het mengsysteem nu eenmaal veroorzaakt. De totale vangst was behoorlijk groot. Zo zijn we er ook achter gekomen dat slakjes ook blauwalgen eten en in redelijk onverteerde toestand weer uitpoepen. De meeste opbrengst hadden we in de stijgvallen op 7 en 9 meter diepte.
De nieuwe stijgvallen komen direct op de bodem te staan. Om de stijgval van vers water te voorzien en algen buiten te houden, heb ik over de gaten in de val dus planktongaas geplakt. Nu komt het er dus op aan of blauwalgen werkelijk zelf uit de bodem kunnen opstijgen. Want door deze opstelling is er in de val ook geen echte stroming mogelijk die binnen de fles de bodem zou kunnen verstoren.
Op 25 januari hebben we de eerste stijgval al geplaatst om te kijken of de gebruikte lijmen het zouden houden. Dat bleek goed te gaan en zodoende heb ik de twee andere vallen geprepareerd.
We hadden wel een plan nodig om de vallen zo goed en efficiënt mogelijk te positioneren. Ze moeten dus makkelijk en snel te vinden zijn, zodat we tijd overhouden tijdens een duik om ook andere zaken te monitoren. Daarbij hebben we duidelijke herkenningspunten nodig om te kunnen navigeren bij slecht zicht.
Op basis van een bathymetrische kaart probeerde ik op voorhand een geschikt punt te vinden waar ik twee gidslijnen zou kunnen leggen, waarbij het zo goed mogelijk lukt om de vallen op een diepte van 17 en 8 meter te plaatsen.
Vóór duik neem ik het navigatie- en plaatsingsplan door met Dick.
De stijgval op 8 meter diepte moet op een mosselbedje komen, omdat dit wellicht ook van invloed kan zijn op het opstijgen van blauwalgen uit de bodem.
Dick vraagt nog hoelang het duikje gaat duren en ik schat het op een uur. We maken ons klaar voor de duik.
Dick heeft zijn DPV (onderwaterscooter) mee waarop we een stijgval schuiven. Ik heb het nieuwe accupakket van mijn DPV nog niet en moet ouderwets vinnen met een stijgval en twee stokken in de hand.
De eerste aanblik onder water is diep teleurstellend! Mijn hemel, het water is geelbruin en supermistig.
Dat belooft wat, maar eenmaal onder de 2,5 meter diepte blijkt het zicht waanzinnig goed!
Ik hou de val met stokken vast en zwem zo snel mogelijk door terwijl Dick rustig mee scootert. Tussen de zeilboot en kabelhaspel ligt een een dode karper. Het is best een grote en lijkt nog niet zo heel lang dood. Ik maak er een foto van.
We gaan gauw verder en met 15 minuten zijn we bij de eerste stijgval die we 25 januari al hadden geplaatst. Van daaruit zwemmen we 10 minuten verder en leggen op een locatie een gidslijn. De lijn op de spoel is niet lang genoeg en komen niet dieper dan 16 meter. Dat was dus een gok of het lijntje lang genoeg zou zijn. 16 meter in plaats van 17 is ook goed. Het lijntje maak ik vast aan een stok en druk deze in de bodem bij de stijgval. Dat woelt enorm veel stof op. Ook de pijp van stijgval nummer 3 druk ik in de bodem en we zien even helemaal niks meer. Dick seint of ie zijn GPS moet uitrollen, nadat ie van zijn stage is overgeschakeld naar zijn dubbel 12. Ga je gang Dick!
Terwijl we wachten op een gps fix zoek ik mij suf naar dat lijntje. Waar is dat ding nou joh?
Het stof zakt wat en aha! daar is de lijn en Dick heeft na het intrekken van zijn GPS gelukkig een groen lampje. We kunnen verder
Mijn handen worden toch ook wat fris. Ik heb nog niet eerder met 5mm handschoenen gedoken in water van 6,5 graden. Normaal trek ik GNT wanten aan, maar vanwege het priegelwerk kan ik met wanten weinig uitrichten. Op naar de volgende gidslijn. Die maak ik vast en rol die in Westelijke richting uit. Die spoel heeft iets meer lijn en dat komt goed uit. Op 8,5 meter diepte planten we stijgval nummer 2. De bodem is hier harder en er liggen wat mosseltjes. Precies zoals ik hoopte en slechts een halve meter dieper dan gepland.
Met een noodgang weer terug in de “Robin H” modus. Dat wil zeggen: standje DPV light zonder DPV. Ik krijg het er warm van en dat is best lekker.
Toen ik nog met Robin dook was het altijd vol gas vinnen om ver buiten het duikgebied rond te kijken. Toen had ik nog geen DPV.
We kunnen het zeilbootwrakje helemaal zien liggen van een afstand. Op het wrak maak ik nog even de vijf stationsfoto’s van MP8.
Aangezien we ook langs station MP5 komen neem ik die ook mee.
Precies op de 60e minuut komen we bij de kant uit. We hebben ongeveer 800 meter afgelegd en niet eerder zo’n strakke planning gevolgd.
Het helpt om een plan goed van te voren door te nemen. In onbekend gebied zijn dan ook verkenningsduiken nodig zoals we in de Nieuwe Meer hebben gedaan. Toen bleek na twee duiken dat het plaatsen van stijgvallen daar te veel complicaties zou geven.
Dit was wederom een zeer productief duikje met koffie en koek na.
Dus als je grote drinkwaterflessen op de bodem zien staan, dan graag met rust laten voor het project wat ongeveer t/m oktober kan duren afhankelijk van de resultaten.
Daarna ruimen we alles weer netjes op.